عشقم،نفسم،مستر عزيزتر از جانم شايد واست هزار بار گفته باشم كه از همون ديدار اول برام دوست داشتنى و شيرين بودى. يادمه وقتى نگاهت ميكردم ،اونقدر چشم پاك بودى كه مستقيما نگاهم نميكردى و مسير نگاهت صورت من نبود همون لحظه براى اولين بار دلم براى تو لرزيد و واقعا نميدونم چرا بعد از رفتنت حس ميكردم دنيا مال منه يه حس شادى عميق و پررنگ توى قلبم حس ميكردم انگار كه ضمير ناخوداگاهم خبر داشت كه پاره دلم ، تكه اى از روحم و مرد سرنوشتم رو ملاقات كردم. عزيزدلم بدون شك حضور دلگرم كننده تو بهترين اتفاق اين سالها بوده و على رغم همه سختيهاى اين چند سال اگر به گذشته برگ

نزديكتر از من به منى ،مهربانترين نسبت به منى،همواره مراقب و نگاهبان منى،تنها اميد و تنها تكيه گاه و تنها قوت قلب منى .مرا ببخش به بزرگى و عظمتت خداوندا، پشتم مي لرزد نفسم حبس ميشود ،هيچكدام از الحمدلله رب العالمين هاى من در خور جايگاه خدايى تو نبوده اند... كمكم كن در اين ظلمات جان فرساى دنيا جز تو دستم به هيچكس و هيچ جا بند نيست...إياك نستعين... يا ولى العافيه اسئلك العافيه ...عافيه في الدين و الدنيا و الاخره بحرمه محمد و اله الطاهرين